Muhendislik’ten Seflige…

Basliga aldanmayin arkadasim, oyle birsey olmayacak, umarim!

Dedim ya size, mutfak’ta sef yardimcisi olarak calisiyorum. Turist vizesi oldugu icin calisma iznim falan yoktu, patron hemserim olurdu, ona gore ise aldi sagolsun. Dolayisiyla saatli falan degilim, ucretimi haftalik aliyorum. Mutfakta da ucret artimi pek olmaz. Hani kademe atlamam lazim ki ucretim arttsin. e onun olmasi icin de usttekinin isten ayrilmasi gerekiyor ki o da zor mesele.

Ankara anlasmasi ile aldigim vize son derece rahatlatti beni. Tamam yine burda calismam ilegal ama baska yollarla onu hallediyoruz.

Ankara Anlasmasi

Oncelikle nedir bu anlasma bi copy-paste edeyim:)

Ankara Anlaşması 1963 yılında dönemin ortak
pazarına mensup ülkeleri ile Türkiye arasında
Ankara’da imzalanmıştır. Bu anlaşma, Türk
vatandaşlarına İngiltere veya diğer Avrupa Birliği
üyesi ülkelerde iş kurmanızı ve kendi iş yerinizi
açmanızı sağlayan haklar vermektedir.
Bu vize ile İngiltere’de kendi işinizi kurabilir,
İngiltere’de herkesin faydalanabildigi ücretsiz sağlık
hizmetlerinden faydalanabilir, bakmakla yükümlü
olduğunuz eşinizi veya çocuklarınızı beraberinizde
İngiltereye getirebilirsiniz.

Bistro Laz

Alti aydir bu isime sahip olan restorant’ta calisiyorum. Mutfak bolumunde, sef asistani olarak geciyor sanim.

Ilk gunlerimde cok fena tirsiyordum. Sef’de benden 3 hafta once baslamisti. Ben daha ise baslamadan takiliyodum yine, kardesim de gecen yil orda calistigi icin tanistik falan. Garsonlarla takiliyordum. Mutfaga’da arada bir iniyordum. Benim su an yaptigim isi Halil diye bir arkadas yapiyordu. Bir hafta olmus onun’da basladigi, ama haftasonu cikacagim dedi; “Daraliyorum burda, insan degil bunlar, ama senin yasin daha az, sana tavsiye ediyorum. Gor ki hayatin zorlugunu anla, asil kendi isini yapmaya calisirsin ilerde. Ama burda biraz yasa. Kimsenin soyledigine aldirma, soyleyecekler, sinirlendirecekler, aldirma. Ama kafan iyice bunalima girerse ayril isten. Basima geldi benim eskiden…vs”.

Ingiltere’nin Baskenti Londra…

Aklimin ucundan gecmezdi Londra’ya gelecegimden.

Kisaca bir anlatayim ilk goruslerimi…
Istanbul-Sabiha Gokcen’de bavul kontrolu yaptirirken Turk aileyle tanistim. Koltuklarimizda yanyana idi. Ucak kalkti istanbul superdi be haci, o ne manzaraydi arkadas.

Yaklasik dort saat sonra London-Gatwick’de indim. E heyecan var tabii, orta asya(Azerbaycan)’dan sonra avrupa’ya adim atmak baska bir duygu. Kocaman bi havalimani arkadas. Hasir-nesir degilimdir havalimanlariyla cikisa gelmek epey bi vakit aldi. Pasaport kontrolunden gectik, bi kac soru sordu polis damgayi vurdu gectik. Bavulu aldim tam cikisa yoneldim polis kopegi geldi bavulumu koklamaya basladi. Polislerde bayan;
- yemek mi var?
- hayir, dis macunu falan..
- acmamiz lazim dediler.

Ozlemek…

Merhabalar…
Bu blog’a baslama nedenimdir ozlemek. Neye ozlem duydugumu merak ederseniz; bunun cevabi yok. Aslinda var da yani kesin bir cevabi yok. Her seye ozlem duyuyorum su an’da…

Su an dil egitimi icin Londra’da bulunuyorum, alti ay oldu geldigim, 7 Nisan’da vizem bitti. Ankara anlasmasi denilen dalgaya basvurdum, isci vizesi gibi birsey. Onun sonucunu bekliyorum, sonucu gelene kadar vizem varmis muamelesi gormekteyim.

11 yillik ilk-orta ve lise hayatimi Rize’de tamamladim, universiteyi’de bilgisayar muhendisi olarak Baku’de bitirdim, bilmiyorum halen iyi mi yaptim kotu mu yaptim oraya gitmekle. Ayrica reklam yapmaktan cekinmeyecegim Hocam sitesin’den cok faydali bilgiler aldim.

Selamlar…

selamun aleykum:)